خودنمایی

در ملك وجود خودنمائی غلط است 

دربندگی اظهار خدائی غلط است

بیگانگی آموز كه با مسلك راست

با خلق زمانه آشنائی غلط است

با فرهنگ

هركس كه دراین زمانه با فرهنگ است

با طالع برگشتۀ خود درجنگ است

دلتنگی غنچه درچمن تنها نیست

برهركه نظر كنی چو من دلتنگ است

گلهای دورنگ

سخت با دل، دل سخت تو به جنگ است اینجا

تا كه را دل شكند شیشه و سنگ است اینجا

در بهاران گل این باغ زغم وا نشود

غنچه تا فصل خزان با دل تنگ است اینجا

نكنم شكوه ز مژگان تو اما چكنم

كه دل آماجگه نوك خدنگ است اینجا

از می میكده دهر مشو مست غرور

كه به ساغر عوض شهد شرنگ است اینجا

بی خطر كس نبرد گوهر ازاین لُجۀ ژرف

كام دل در گرو كام نهنگ است اینجا

من نه تنها به ره عشق ز پا افتادم 

پای یك ران فلك خسته ولنگ است اینجا

تا به سرحد جنونم بشتاب آوردی

ای دل آهسته كه هنگام درنگ است اینجا

گل یكرنگ دراین باغ نگردد سرسبز

خرمی قسمت گلهای دو رنگ است اینجا

ازخطا بسكه دراین خطه سیه رو پرشد

پیش بیگانه كم از كشور زنگ است اینجا

فرخی با همه شیرین سخنی از دهنت

دم نزد هیچ زبس قافیه تنگ است اینجا

ملت

در دهر كسی چو ما بدین ذلت نیست

وین ذلت بی كرانه بی علت نیست

دولت ز كه جلب نفع سرمایه كند

وقتی كه ز فقر نامی از ملت نیست